guess ?

ನಿಮ್ಮನ್ನು ಏನನ್ನು guess ಮಾಡಲು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ಪದದಿಂದ ಆದ ಅವಾಂತರದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆರೇಳು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಇಬ್ಬರೂ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರಯ್ಯ ಎನ್ನುವವರೊಬ್ಬರು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಅವರು ಫೋನಿಸಿದರೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಡು ಎಂದು ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಹೇಳಿ ಹೋದರು. ಅವರು ಹೊರಟ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಫೋನ್ ಬಂದಿತು.

ನಾನು : ಹಲೋ...ಯಾರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವುದು ?

ಆತ: guess ?

ನಾನು : sorry, ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಆತ : ನಾನು ಈಶ್ವರಯ್ಯ .

ನಾನು : ಅಂಕಲ್ ....ಅಪ್ಪ ನಿಮಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳು ಅಂತ ಹೇಳಿದರು.....ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಇವತ್ತು.....

ಆತ : ಹ ಹಹಹಹಹಹ!!!!

ನಾನು : ಯಾಕೀ ನಗು ?

ಆತ : ನನ್ನ voice ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಆಗ್ಲಿಲ್ವಾ ?guess ಮಾಡಕ್ಕೆ ಬರಲ್ವಾ ? ನಾನು ಈಶ್ವರಯ್ಯ ಅಲ್ಲ....ಶ್ರೀರಾಮ.

ಸದ್ಯ ನಾನು ಪೂರ್ತಿ ವಿಷಯ ಹೇಳುವುದರ ಮುಂಚೆಯೇ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು !!!

ನಮ್ಮನ್ನು voice identifiers ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಜನರ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಏನೆಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ?

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ....ಆಗ ಕೆಲವರು (ಆವತ್ತು ಅವರು ಆಫೀಸಿಗೆ ರಜೆ ಹಾಕಿ ಲೋಕಕ್ಕೇ ರಜೆ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ) ಫೋನಿಸಿ, "ನಾವು ಯಾರೆಂದು guess ಮಾಡಿ ? "ಎಂದು ಗೋಳುಹೊಯ್ಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅದೆಂತಹ thrill ಸಿಗತ್ತೆ ?

ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೀಗಾಯ್ತು ...

ನಾನು : ಹಲೋ....

ಆತ : ನೀನು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂದು ನಾನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ನಾನು ಯಾರೆಂದು ನನ್ನ ಧ್ವನಿ ಗುರುತಿಸು.

ನಾನು : ಸರ್ವಾಂತರ್ಯಾಮಿಗಳಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ. ನಾನು ಅಜ್ಞೆ. ದಯಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ.

ಆತ : ಏನು ಇಷ್ಟು ಬೇಗ patience ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ...ನೀನಿನ್ನು ಓದುವ ಹುಡುಗಿ...ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಾ ಇಲ್ವ ಅಂತ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೇಳು ನಾನು ಯಾರು !

ನಾನು : ಅಂಕಲ್, ಈಗ ಸಮಯ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಂಟು ಮುಕ್ಕಾಲು. ನಾನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಪರಿಚಿತರು ಹೌದು . ಆದರೆ ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ, ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನೀವು ನಂತರ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ...ಯಾರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವುದು ?

ಆತ : ಹೇಳೊಲ್ಲ.

ನಾನು ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಂತರ ಅವರು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ತಂದೆಯರಿಗೆ "ಏನ್ರಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗಳಿಗೆ patience " ಏ ಇಲ್ಲ ? ಅಂದರಂತೆ !!

ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ "guess " ಮಾಡಿ ಎಂದು ಕೇಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. thrill ಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ....ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ! ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಬೈದರು ಎಂದಲ್ಲ...ಆದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ ?

ಇನ್ನು caller ID ಫೋನ್ ಗಳು ಬಂದವು. ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ನಂಬರ್ ಗಳು ಮಾತ್ರ store ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲವೂ ಬರೀ ನಂಬರ್ ಗಳೇ. ಈ ಸರ್ತಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಸರದಿ. ಅವರದೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತರು ಬೇರೆ ಊರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರಂತೆ...ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೊಡನೆ ಮಾತಾಡಲಿಚ್ಛಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಫೋನಿಸಿದರು ಮಹಾನುಭಾವರು.

ಆತ : ಏನೋ...ನಾನು ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯ್ತ ?

ನನ್ನ ತಂದೆ: ಇಲ್ವಲ್ಲಾ .....

ಆತ : caller ID ಲಿ ನಂಬರ್ ನೋಡೊ ! ನೆನ್ಪಾಗ್ಲಿಲ್ವಾ ?

ನನ್ನ ತಂದೆ: ಇಲ್ಲ.

ಆತ : ನನಗೆ ನಿನ್ನ ನಂಬರ್ ನೆನ್ಪಿದೆ...ಏನ್ ಮಹರಾಯಾ...ನಿನಗೆ ಈ ಪರಂಧಾಮನ ಭಾವನ ತಮ್ಮನ ಮನೆಯ ನಂಬರ್ ನೆನಪಿಲ್ವ ?

ನಮ್ಮ ತಂದೆ: ಯಾವ ಪರಂಧಾಮ ? painter ? electrician? chief electrical inspectorate?

ಆತ : ಏನೋ....ಹೀಗೆ ಕೇಳ್ತಿಯಾ ?

ನಮ್ಮ ತಂದೆ : ಮಹಾನುಭಾವ...ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನವರು ಒಬ್ಬನೇ ಪರಿಚಯ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನವನು ಒಬ್ಬನೇ ಪರಿಚಯ ಇದ್ದೀನೆಂದು ನೀನು ಹೇಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ? ಸರ್ವೋತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ನನಗೆ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವವರು ನೆನಪಾಗುವರೇ ಹೊರತು ನೀನು ಹೇಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತೀಯ ? ಎಲ್ಲಿ ಏನು ಆಯ್ತೋ ಎಂದೇ ಮನಸ್ಸು ಯೋಚಿಸುತ್ತದೆ. ನೀನು ನಂಬರ್ ಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ...ಭೇಷ್ ! ಮೆಚ್ಚಿದೆ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನ...ನಾನು ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥ. ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ನಂಬರ್ ಗಳು ಸಾವಿರಾರಿವೆ. prioritize ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗತ್ತೆ. ನೀನು ನೆನಪಿದ್ದೀ...ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಭಾವ...ಅವರ ಪರಿಚಯ ಇಲ್ಲ, ಅವನ ತಮ್ಮ...ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ...ಅವರ ನಂಬರ್ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ? ನೀನು ನಂಬರ್ ಗಳನ್ನು ಕರತಲಾಮಲಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸರ್ವಜ್ಞನೇ... doubt ಇಲ್ಲ....ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಿನ್ನಂತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಪ್ಪ...

ಆತನಿಗೆ ಬೇಜಾರಯಾತಂತೆ...ಆದರೆ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡರು ಸಧ್ಯ...ಮುಂದಿನ ಸರ್ತಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ "ನಾನು ಮೈಸೂರಿನ ಪರಂಧಾಮ" ಎಂದರು !! ಸದ್ಯ !

ಇನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಂಬರ್ ಗಳನ್ನು ಮರೆತೇಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ನಂಬರ್ ಗಳನ್ನೇ ಸ್ತೋರ್ ಮಾಡಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿದೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಪಾಪ ಇನ್ಯಾರೋ ಫೋನಿಸಿ ಹೀಗೆ "guess ??" ಎಂದು ಸತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಕಡೆಗೆ ಅದು ಅವರ ಸೋದರ ಮಾವ ಎಂದು ೨೦ ನಿಮಿಷ ಆದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದರು ಆತ !ಹೊಸ ನಂಬರ್ ನನ್ನದು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಹೊಸ ರೀತಿ ಇದು ಎಂದು ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ! ನಾನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕೂತಿದ್ದೆ. ನನಗೂ ಈ ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಾದವು.

ತಮಗೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಬಿಡುವಿದ್ದರೆ, ಲೋಕಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬಿಡುವಿದೆ,ಎಂದು ತಿಳಿದು ಹೀಗೆ ಅತೀ ಕ್ಷುಲ್ಲಕವಾಗಿ ಆಡುತ್ತೀವಲ್ಲ ...ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ ?

ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ನೀಡಬಾರದೇಕೆ ?

ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ಕಡೆಯ ಸೆಮೆಸ್ಟೆರ್ ನ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಇತ್ತು. ವಿಷಯ ಬೇರೆ ಸಲ್ಪ ಕಷ್ಟಕರವಾಗೇ ಇತ್ತು.ಕಡೆ ನಿಮಿಷದ ತಯಾರಿಗಳು ಭರದಿಂದಲೇ ಸಾಗಿದ್ದವು. ಅದೇನೆ ಆದರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕಡೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸದೇ ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಂದಿನಂತೆ ಇಂದೂ ಸಹ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳನ್ನು ಓದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆದ ವಾರ್ತೆ ಇದು.

ನಾನು ಒಂದು ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ವಿಣ್ಣಳಾದೆ ! ಅಲ್ಲ....ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದ ಜೀವವೊಂದು ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ಹೋರಾಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಹಾಗೆಯೇ ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದರ ಅರ್ಥವೇನು ??? ಎಲ್ಲದಕ್ಕಿಂತ ಜಿಗುಪ್ಸೆ ತರಿಸುವ ವಿಷಯ ಏನಂದರೆ, ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ನಾವೇಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತೇವೆಂದು ಜನರು ನೀಡಿರುವ ಸಮಜಾಯಿಷಿಗಳು ! ಪೋಲೀಸು, ಕಂಪ್ಲೈಂಟು, ಕೋರ್ಟು ಕಚೇರಿಯ ಜಂಜಾಟವಂತೆ..ಕಾರಿನ ಸೀಟು ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗುತ್ತವಂತೆ ! ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ !!

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನಗೊಂದು ಈಮೈಲ್ ಬಂತು. ಇದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಜವೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದಯಮಾಡಿ ಯಾರದರೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಇದರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಕೊಡಿ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಂತಹ ಈಮೈಲ್ ಗಳ validation ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿ. ಆ ಫೈಲಿನ ಲಿಂಕ್ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಸಿನೆಮಾದ ಹೀರೋಗಳು ಹಾಕುವ ಬಟ್ಟೆ, ತೊಡುವ ವಾಚು, ನೇತುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸದೇ, ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದವರನ್ನು ಬದುಕಿಸಲು ಹವಣಿಸುವ ಆ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಒಳಿತಲ್ಲವೇ ? ಸಿನೆಮಾದಂತೆಯೇ ವೈಭವೀಕೃತವಾಗಿ, ಪವಾಡಸದೃಶ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಮನುಷ್ಯತ್ವಕ್ಕೆ ತಿಲಾಂಜಲಿ ಬಿಡದೇ ಜೀವ ಉಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡಬೇಕಲ್ಲವೇ ?

ಪ್ರಯತ್ನ- ಮೂರಕ್ಷರದ ಪದ. ಇದಕ್ಕೆ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವ ದೈತ್ಯ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ !

ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಜೀವ ಯಾರದೋ ತಂದೆ, ಇನ್ಯಾರದೋ ತಾಯಿ, ಒಬ್ಬರ ಪತ್ನಿ, ಮಗದೊಬ್ಬರ ಪ್ರೇಯಸಿ, ಒಬ್ಬರ ಅಣ್ಣನೋ, ತಮ್ಮನೋ, ತಂಗಿಯೋ, ತಾತನೋ, ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ ! ಅದು ಆಮೇಲೆ. "ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಅವರು " ಅನ್ನುವ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮೊದಲು ನಮಗೆ ಜಾಗೃತವಾಗಬೇಕು. ನಮ್ಮ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ನಾವೇ ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಬಾರದೇ ಇದ್ದಾಗ ಪ್ರಾಯಶಃ ನಮಗೆ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಗಬಹುದೇನೋ ! ಅವರೂ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳೇ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ ?

ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ " ಸಾಯಿ...ಇದು ನಿನ್ನ ವಿಧಿ ! " ಎನ್ನಲಾದೀತೆ ? ನಮಗೆ ಬದುಕಲು ಇರುವ ತವಕ ಅವರಿಗೂ ಇಲ್ಲವೇ ? why don't we imagine ourselves in another person's shoes and thinkabout the situation for a nanosecond at least ?

ನಾವೂ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚಬಾರದೇಕೆ ?

ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ ?

ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ಕ್ರೌಂಚ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ಬೇಡರೊಬ್ಬರು ಮಹಾಕವಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆನಿಸಿಕೊಂಡ ರಾಮಾಯಣದ ರಚನೆಗೆ ಕಾರಣ ಕ್ರೌಂಚಪಕ್ಷಿ. ನಾವಿದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ನಳ ದಮಯಂತಿಯರ ಪ್ರೇಮಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಹಂಸವೇ ದೂತ. ಹಂಸವನ್ನು ನಾವು ಮರೆತದ್ದೇವೆ.

ವೈನತೇಯ ಗರುಡನನ್ನ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಫೋಟೋ ನೋಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಪಾರಿವಾಳಗಳನ್ನ ಪಾರ್ಕಿಂಸನ್ ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಅವುಗಳು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ ಗಳಾಗಿದ್ದವೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳನ್ನು ನಾವೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಓಡಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದಿರಲಿ, ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನೂ ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ಕಾಗೆಗಳನ್ನು ಎಂಜಲು ಕೈಯಲ್ಲಿಯೂ ಓಡಿಸದೇ ಗಾದೆಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ಹೌದು . . .ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.

ಈ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಪ್ರವಾಸದಿಂದ ಮರಳಿ ಬಂದ ನಮ್ಮ ಬಾಂಧವರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸಜ್ಜೆಯ ಮೇಲಿನ ಎಸಿ ಡಬ್ಬದ ಹಿಂದಿದ್ದ ಪಾರಿವಾಳದ ಗೂಡು.

ಮೊನ್ನೆ ಅಮೇರಿಕೆಗೆ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಎಂದು ಹೋಗಿದ್ದ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ದಪ್ಪ ದೊಡ್ದಮ್ಮ ಬಂದಿದ್ದರು ಮನೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಕೆಲವು ಜಾಗಗಳು ಮತ್ತವುಗಳ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೀರ್ಘವಾಗಿಯೇ ಮಾತಾಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹಿರಿಯರು ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ, ಲಾನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನೀರು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯದ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಾರಂತೆ...ಅಲ್ಲಿನ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ. ಇವರು ಅದನ್ನು ಮಕ್ಕಳ creativity ಮತ್ತು ದೊಡ್ದವರ ಔದಾರ್ಯ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಒಂದು ವಿಷಯ ಮರೆತಂತಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಹಬ್ಬಆಚರಿಸಲಿ, ಅಥವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಯಸದ ಊಟವಾಗಲಿ ದೇವರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯವಾದ ನಂತರ ಸಣ್ಣ ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ಮೇಲೋ ಅಥವಾ ಬಾಳೇ ಎಲೆಯ ಮೇಲೋ ಮಾಡಿದ ಊಟವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಕಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ " ತಾರ್ಸಿ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಬಾ....ಆಮೇಲೆ ಊಟ ಮಾಡೋಣ " ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಅವರು ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ತಾತ ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು ಈ ಕೆಲಸ, ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಈಗಲೂ ನನಗೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ ಇದನ್ನ. ಅಮೇರಿಕದವರು ಅದನ್ನ ಈಗೀಗ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು...ನಾನು ಅದನ್ನು ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆಇಂದ ಈ ಥರದ ನೈವೇದ್ಯದೆಲೆ ಅರ್ಪಣ ಮತ್ತು ಕಾಗೆಗಳಿಗೆ ಪಿಂಡಪ್ರದಾನ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು . ಮಟಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ "ಗುಟುರ್ಗೂ ಗುಟುರ್ಗು... " ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಬಂದು ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿತು. ಟೆರೇಸಿನ ಬಾಗಿಲ ತೆಗೆದು ಎಸಿ ಡಬ್ಬಕ್ಕೇನಾಗಿರಬಹುದೆಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಕಾದಿತ್ತು !! ಪಾರಿವಾಳಗಳೆರಡು ಅಲ್ಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಲು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಟೊಂಗೆಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸತ್ಯವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ....ನಾನು ಹಿಂದೆಂದೂ ಪಾರಿವಾಳಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ !! ಅವು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಪಾಪ ಹೆದರಿ ಹಾರಿ ಹೋದವು. ನಾನವಕ್ಕೆ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ನನಗೆ ಅವುಗಳ ಭಾಷೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ !! ಆದರೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ಪುಟ್ಟ ಅತಿಥಿಗಳಿಗೆ ನಾನು ಸತ್ಕರಿಸದಿರುವುದು ನನ್ನ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸರಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವಕ್ಕೆ ನೋವಾಗದಂತೆ, ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂತೆ ನಾನೇನಾದರೂ ಮಾಡಲೇಬೇಕಿತ್ತು. ಸರಿ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಮತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ ಅವು ಮರಳಿ ಬರುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮುಂಚೆ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಅಕ್ಕಿ ಕಾಳನ್ನು ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಬಳಿ ಹಾಕಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬೇರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳಾದರೂ ಬಂದು ತಿಂದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ನಾನು ದಿನಾಗಲೂ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಅಕ್ಕಿ ಕಾಳನ್ನು ತಾರ್ಸಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕುವುದನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಎರಡು ವಾರ....ಗೂಡಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೊಟ್ಟೆ ಕಂಡಿತು !!





ನನಗೆ ಪಾರಿವಾಳಗಳ ಸಂಸಾರದ ಹೊಸ ಸದಸ್ಯನ ನೋಡಲು ದಿನಾ ಕಾತರ !! ತಾಯಿ ಪಾರಿವಾಳ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾವೂ ಕೊಡಬೇಕಿತ್ತು, ಸುತ್ತ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹದ್ದುಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಗೂಡನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ನಾನು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಎಸಿ ಆನ್ ಮಾಡಿ ಶಾಖ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡಿ ತಾಯಿ ಪಾರಿವಾಳ ಹಾರಿ ಹೋದಾಗ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಶಾಖ ತಲುಪುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಆ ಶಾಖ ಪಾರಿವಾಳ ಕೊಡುವ ಕಾವಿಗೆ ಸಮವೋ ಇಲ್ಲವೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು ... ಆದರೆ ನನಗೆ ಅವಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಬಹಳ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸದ್ಯೋಜಾತನಿಗೆ ನನ್ನ ಬಯಕೆ ಪೂರೈಸುವ ಇಚ್ಛೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ...ಹದ್ದೊಂದು ಬಂದು ಆ ಗೂಡನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಎಂದು ಕಾಣತ್ತೆ ಮೊನ್ನೆ !! ಆ ಪುಟ್ಟ ಅತಿಥಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತನ್ನಪುಟ್ಟ ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋಡಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ ನಾನು ತಿಳಿಯಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ . ಅಂದೇ ನಮ್ಮ ದೊಡ್ದಪ್ಪ ದೊಡ್ದಮ್ಮ ಈ ಹಕ್ಕಿಗೂಡುಗಳ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದು ಕಾಕತಾಳೀಯ ಎನಿಸಿತು !

ಈಗೀಗ ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆ ಮಹತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಯಾಂತ್ರಿಕವೆನಿಸುತ್ತಿವೆ, ಶ್ರಾದ್ಧವು ನಂಬುಗೆಯನ್ನಾಧರಿಸಿ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ತಿಂದು, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹಾಕುವಷ್ಟು ಧನ ಧಾನ್ಯಗಳಿದ್ದರೂ ನಾವು ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದದೇ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಳಿಸಲು ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿದ್ದೇವೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಕಾಳು ಹಾಕದ ನಾವು, ಹೋಟೇಲುಗಳಲ್ಲಿ ದುಡ್ದು ಕೊಟ್ಟು, ಆಹಾರವನ್ನು ಚೆಲ್ಲುತ್ತೇವೆ !!

ಅಮೇರಿಕೆಯವರನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ನಮಗಾನಂದ ಲಭಿಸುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವುದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆಯೇ ? ನಾವು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆಯೇ ?


ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ ?

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ...

ಇದು ಖಂಡಿತಾ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಯ ಹಾಡಿನಿಂದ ಸ್ಪೂರ್ತಿಗೊಂಡ ಲೇಖನವಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಅತಿಥಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ.

ಅತಿಥಿ ದೇವೋಭವ ಅನ್ನುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮದಾದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಈ ದೇವರುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಹೋದ ಭಾನುವಾರ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಆಗಮಿಸಿದರು. ನಾವು ಅವರು ಸಂಧಿಸಿ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದವು. ಅವರು ಬಂದದ್ದು ನಮಗೂ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿ ಸಾಂಪ್ರತವಾದಮೇಲೆ ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಕಡೆಗೆ ಅವರ ಗಮನ ಹರಿಯಿತು.

ಅವರು : " ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳ್ತಿನಿ, ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀಯಾ ? "

ನಾನು : " ಇನ್ನೂ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿಲ್ಲ "

ಅವರು : " ನೀನು ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಓದುವ ಬದಲು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಬಾರದಿತ್ತೇನು ? ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿದೆ "

ನಾನು : " ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ"

ಅವರು : " ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ ಗತಿಯೇನು ? "

ನಾನು : " ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಇರ್ತಿನಿ "

ಅವರು : " ನೀನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಲೇ ಬೇಕು ! "

ನಾನು ದಂಗಾದೆ ! ನನ್ನ ತಂದೆಯೇ ಏನೂ ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡದೇ, ನನ್ನ ಗುರಿಯ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮನಗಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಓದಿಸಿ ಮುಂದೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡಿರುವಾಗ, ಇವರ ಮಾತು ನನ್ನನ್ನು ಸಲ್ಪ ಚುಚ್ಚಿದಂತಾಯ್ತು. ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ಜನರು ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ "ಭವಿಷ್ಯ ನಿರ್ಧಾರ" ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯೇ ? ಸಲಹೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ, ಆದರೆ ಕಟ್ಟಪ್ಪಣೆ ಖಂಡನೀಯ !! ಪ್ರಶ್ನೆ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ, ಆದರೆ ಕುಹಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅಸಹನೀಯ ! ಅವರು ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಆಗಿದ್ದ ಸಂತೋಷ ಥಟ್ಟನೆ ಮಾಯವಾಯಿತು.

ಅವರ ಮಾತಿನ ಓಘ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ವಿಷಯ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಯಿತು. ಆಗ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಅವರ ಮಾತಿನ ಓಘಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ತಡೆಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದರು. ನನಗೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾದಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ಯವನ್ನು " ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ " ಕೇಳಿ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿಬಿಡುತ್ತಾರೆಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅವರಂತೆ ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ energy waste ಮಾಡಲು ನಾನು ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಮಧ್ಯ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ ?

ಈ ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಬರುವ ಅತಿಥಿಗಳು ಇದೊಂದನ್ನೇ ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಕಬಂಧ ಬಾಹುವನ್ನು ಚಾಚುವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಸಿವಿಸಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

" ನಿಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಜಗಳ ಕಾಯುತ್ತಾರಂತೆ ? ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿದೆ "
ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ , " ಬಿಡಿ, ಏನು ಮಾಡೋಕಾಗತ್ತೆ ? " ಅನ್ನೋದೆ ? ಈ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಕೇಳಬೇಕ್ಯಾಕೆ ?

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ತುಣುಕುಗಳು:

" ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ತುಂಬಾ ಕಪ್ಪಲ್ಲವಾ ? ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ, ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳಿದೆ ! "

" ನಿಮ್ಮ ಯಜಮಾನರ ಹತ್ತಿರ ಕಾರ್ ಇಲ್ಲವೇ ? ಸುಮ್ಮನೇ ಕೇಳಿದೆ".

" ಹೇಗೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಮಗ ? ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಓದುತ್ತಾನ ಅಥವ combined studies ಆ ? ಹಾಗೇ ಕೇಳಿದೆ "
"ನಿಮ್ಮ ಮಗಳು ಯಾವ ಕಾಲೇಜು ಸೇರಬೇಕೆಂದಿದ್ದಾಳೆ ? ಏನು combination ಕೊಡಿಸುತ್ತೀರಿ ? "

ವಿಷಯದ ಪೂರ್ಣ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ, ಸೂಕ್ತ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗದೇ, ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹದ ಪರಿಮಾವಧಿಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿ, ಪ್ರಮಾಣಿಸಿ ನೋಡದಷ್ಟು ಮೂರ್ಖರಾಗಿದ್ದು, ಶುಭಕ್ಕೆ ಸಂಕೋಚ ಅಶುಭಕ್ಕೆ ಭಯ ಪಡುವ ಇಂಥವರ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಥಿ ದೇವೋಭವ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದೋ, ಅದನ್ನು ಸದ್ಯೋಜಾತನೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಾಡುವ ಬದಲು, ಹಾಗೇ " ಸುಮ್ಮನೆ" ಇರಬಾರದೇಕೆ ?

ನಮ್ಮ ಬದುಕಲ್ಲೇ ಹಾಸಿ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ವರೆಗೂ ಹೊದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ತೊಂದರೆಗಳಿದ್ದಾಗ, ಬೇರೆಯವರ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತ, ಅನಗತ್ಯ "ಬಿಟ್ಟಿ" ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಮುಂದಾಗಿ, ಅವರ ಜೀವನದ ವಿಧಾತರಾಗಲು ಹೊರಡುತ್ತೀವಲ್ಲಾ, ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ ?

ಯಜ್ಞೇಶ್ವರನ ಮಹಿಮೆ

ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಐಡಿಯಾ ಕೊಟ್ಟ ಅರುಣರಿಗೆ ಅನಂತಾನಂತ ವಂದನೆಗಳು. ಏನು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಸಹಾ ಅವರೇ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟರು . ಅದಕ್ಕೆ ಡಬಲ್ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ !


ಅಲ್ಲ , ನಾವು ಮಾಡಿದ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ನಾವು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ.. ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ ?

ಮದುವೆ

ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಹೀಗೊಂದು ಶ್ಲೋಕವಿದೆ:

ಕನ್ಯಾ ವರಯತೇ ರೂಪಮ್,ಮಾತಾ ವಿತ್ತಮ್ ಪಿತಾ ಶ್ರುತಮ್ |
ಬಾಂಧವಾಃ ಕುಲಮಿಚ್ಛಂತಿ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನಮ್ ಇತರೇ ಜನಾಃ ||

ಅರ್ಥ: ಕನ್ಯೆಯು ವರನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ,ತಾಯಿಯು ಅವನ ಸಂಬಳ,ಅವನ ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ತಂದೆಯು ಅವನ ಓದು,ಸಂಸ್ಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಲಂಕಷವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.ಬಾಂಧವರು ಕುಲದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿದರೆ ಮಿಕ್ಕವರೆಲ್ಲರೂ ಭೋಜನಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.

ಮದುವೆ ಅನ್ನುವುದು ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡುಗಳ ಮತ್ತು ಅವರ ಪರಿವಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಒಂದು ಗುರುತರವಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಮದುವೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಅವಗಢಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಖೇದವಿದೆ.

ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮನ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ದೃಶ್ಯವಿದು.ಮುಹೂರ್ತಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೋದರೆ ಛತ್ರ ಖಾಲಿ!!!! ತಲೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಿದರೆ ಹತ್ತೋ ಹನ್ನೆರಡೋ ಅಷ್ಟೇ !!ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಛತ್ರದ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಜನ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು ! ಹನ್ನೆರಡು ಜನ ಮಾತ್ರ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿದನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದು !!!

ಇನ್ನೊಂದು ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರಸಂಗವಿದು.ಜೀರಿಗೆ ಬೆಲ್ಲದ ಸಮಯ ಬಂತು. ವೀಡಿಯೋನವರು,"ವೀಡಿಯೋನಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೀಳತ್ತೆ, ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ Thermocole ಗುಂಡುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸಿ" ಎಂದರು. ಪುರೋಹಿತರು ಇದಕ್ಕೆ ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದರಾದರೂ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಮನೆಯವರು ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳದಿದ್ದದ್ದು ನಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತಂದಿತು !! ಬದಲಾಗಿ ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಅವರು "ವೀಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಮುಖ್ಯ.ಅವರು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೇ ಮಾಡೋಣ.ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹಾಕಿಸಿದ ಮೇಲೇ ಬಣ್ಣದ ಗುಂಡುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಸಿದರೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕೇನು ಧಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ? ಮತ್ತೆ ಇಷ್ಟೋಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಯಾಕೆ ? ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೋಳಿಸಿ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಬಿಡಿ ! " ಎಂದು ಅವರ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಿದರು !!! ಬರೀ ಆಡಂಬರದ ಮದುವೆ ಬೇಕಿದ್ದರೆ,ಪುರೋಹಿತರನ್ನು ಕರೆದು ಈ ರೀತಿ ಅಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡುವುದು ಯಾಕೆ ? ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆಚರಣೆ ಮಾಡುವುದು ಶೋಕಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ.ಅದಕ್ಕೆಒಂದು ಕಾರಣವಿದೆ,ಕಲ್ಪವಿದೆ,ವಿಧಿ ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ ? ಮದುವೆ fast food ಅಲ್ಲ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಸೋಕೆ !!!


ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ನನ್ನ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪ್ರಸಂಗ ಇದು.ಮುಹೂರ್ತ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪುರೋಹಿತರು "ಸುಲಗ್ನ ಸಾವಧಾನ,ಸುಮುಹೂರ್ತಃ ಸಾವಧಾನ" ಅಂದರು.ಹುಡುಗಿಯ ತಾಯಿ ತಂದೆ ಆದಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದವರೆಲ್ಲರೂ ಮಾತಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು.ಹುಡುಗನಿಗೆ ಭಾರದ ಪೇಟದ ಚಿಂತೆಯಾದರೆ ಹುಡುಗಿಗೆ make up ದು !!! ಸಾವಧಾನ ಪದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ !!! ಪುರೋಹಿತರು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಕೂಗಿ,ಸಲ್ಪ ಏಕಾಗ್ರತೆ ವಹಿಸಲು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು ಪಾಪ !!!! ನಂತರ ತಾಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರ ಆಶೀರ್ವಾದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರಲು ಹೇಳಿದರು. ಎಲ್ಲರ ಬಳಿಗೂ ತಾಳಿಯನ್ನು ತಂದಾಗ ಅವರವರ ಮಾತುಕತೆ, ಚರ್ಚೆಯ ಕೆಲವು ತುಣುಕುಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ -

"ನೋಡ್ರಿ ನಾವು real estate ನಲ್ಲಿ invest ಮಾಡಿದ್ವಿ....ಅನ್ಯಾಯ ಬೆಲೆಗಳು ಇಳಿದು ಹೋದವು...(ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ತಾಳಿಯ ತಟ್ಟೆ ಬರತ್ತೆ) ಓಹ್ ತಾಳಿ ! (ಅದನ್ನು ಎಡಗೈಲಿ ಮುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತ)...ಹಾಳಾಗೋಯ್ತು !!!

"ಎನ್ರಿ ನೀವು ಅವತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಾವನ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ ? ನಾವೆಲ್ಲ ನೆನಪೇ ಇಲ್ಲವೇ ..? (ತಾಳಿಯ ಆಗಮನ)...ಬಹಳ ಅನ್ಯಾಯ !!"

" ದಮ್ರೋಟಿನಲ್ಲಿ ಜಿಡ್ಡು ಜಾಸ್ತಿ...ಪಾನಕ ಸರಿಗೆ ಇಲ್ಲ...ಸಕ್ಕರೆ ಕಮ್ಮಿ..." (ತಾಳಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತ...) ಬಹಳ ತೆಳು ತಾಳಿ ! ಬೇಗ ಸವೆದು ಹೋಗುತ್ತೆ !"

ಇವು ಸಭಿಕರು, ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ವಧು ವರರ "ಹಿತ ಚಿಂತಕರು " ತಾಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು !!!

ಬೇಕೆ ಇವೆಲ್ಲ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ?

ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ನೋಡಿದರೆ ಮದುವೆಯ ಉದ್ದೇಶದ ಸಾರ್ಥಕ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಮದುವೆ ಅನ್ನೋದು ಎರಡು ಜೀವಗಳ,ಪರಿವಾರಗಳ ಮಿಲನ.ಒಂದು ಆಟಕ್ಕೆ ತಂಡವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕಾದರೆ ಆಟಗಾರರನ್ನು ಹೇಗೆ ತಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ನೂತನ,ಪವಿತ್ರ ಬಂಧನದ ಉದ್ದೇಶ,ಮಹತ್ವ,ಮತ್ತು ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಧು ವರರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟು, ಅವರನ್ನು ಮುಂದಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ತಯಾರು ಮಾಡುವುದೇ ಈ ಮಂತ್ರಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ಅರ್ಥ.ಇದು ಅವರವರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಕಟ್ಟಳೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟವು. ಕೆಲವು ಪುರೋಹಿತರಂತೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂತ್ರದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ ಮದುವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಧಾನವಾಗಲಿ,ಸಹನೆಯಾಗಲಿ ವಧು ವರರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಪರಿವಾರದವರಿಗೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ತೀರ ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ.

ನಮ್ಮ ಬಂಧು ಮಿತ್ರರರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆಚರಣೆಯೇ ಹೊರತು ಸಂಪ್ರದಾಯವೇನಲ್ಲ !!!ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಂಗಲ್ಯ ಧಾರಣೆ ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು ಮುಖ್ಯವೇ ಹೊರತು ಚಿರೋಟಿ ಊಟವಲ್ಲ, ಕೊಡುವ ಉಡುಗೊರೆಗಳಲ್ಲ !!! ದೇವತೆಗಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸಿ ಮಾಡುವ ಆಶೀರ್ವಾದವು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ,ಉಪಸ್ಥಿತರಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಂಧವರು ಒಳ್ಳೇ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಮೇಲಿನ ತರಹದ ಜನರ ಆಶೀರ್ವಾದದ ತರಹ ಅಲ್ಲ !!!ಆದ್ದರಿಂದ ವಿವಾಹಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು ಮದುವೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿದವರಾಗಿರಬೇಕು. ಮನಸೋ ಇಚ್ಛೆ ದಂಪತಿಗಳ ಸುಖದಾಂಪತ್ಯವನ್ನು ಹಾರೈಸಬೇಕು.ಸಾವಿರಾರು ಆಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ್ದರ ಸಮರ್ಥ ಉಪಯೋಗವಾಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದುಂದುವೇಚ್ಛವಲ್ಲವೇ ?

ಇನ್ನು ಮದುವೆಗಳ ಅದ್ದೂರಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತು:

ನಾಲ್ಕು ನಾಲ್ಕು ಸ್ವೀಟುಗಳು, ಐದಾರು ಬಜ್ಜಿಗಳು, ತರಹ ತರಹದ ದೇಶಿ-ವಿದೇಶಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಜನ ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕೂ ಬಿಡದಷ್ಟು ಬೇಗ ಬೇಗ ಬಡಿಸಿ,ಎಂಜಲು ಕೈಯಲ್ಲೇ ತಾಂಬೂಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಅದ್ದೂರಿ ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ತಿರಸ್ಕಾರವಿದೆ. ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕಾಸಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ದ ತಟ್ಟೆ,ಚಟಾಕಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಕ್ಕ ಲೋಟಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನಾವು ನಿಮಗೆ "return gift " ಕೊಟ್ಟೆವು ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ನಾನು ಸಮ್ಮತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.ನಮಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಆತಿಥ್ಯ ಮುಖ್ಯ. ಅವರೂ ನಮ್ಮವರು ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಮುಖ್ಯ. ತಟ್ಟೆ ಲೋಟಗಳಲ್ಲ !!!

ಆರತಕ್ಷತೆಯ ವೇಳೆ ಆರ್ಕೇಸ್ತ್ರಾಗಳನ್ನು ಇಡಿಸಿ "ಅಶ್ವಮೇಧ...ಅಶ್ವಮೇಧಾ...." ಮತ್ತು " ಈ ದೇಹದಿಂದ ದೂರವಾದೆ ಏಕೆ ಆತ್ಮನೇ " ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧದ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಿಸುವ ಆಯೋಜಕರಿಗೆ ನನ್ನ ತಿರಸ್ಕಾರಯುತ ಧಿಕ್ಕಾರವಿದೆ.

ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಸಾರ್ಥಕವಾದ ಮದುವೆ ಅಂದರೆ ಇದು :

ಕನ್ಯಾದಾನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಡೆದರೆ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ.ಅನುಷ್ಟಾನ ಮಾಡುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಿಜವಾದ ಹಿತಚಿಂತಕರನ್ನಷ್ಟೇ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಬಹುದು.ಇದಕ್ಕೆ ವರನ ಕಡೆಯವರದೂ ಅನುಮೋದನೆ ಇದ್ದರೆ ಒಬ್ಬಟ್ಟಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿದಂತೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಮಠಗಳಲ್ಲೋ, ದೇವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲೋ ಮದುವೆಯಾದರೆ, ಆಗ ಅವರೆಲ್ಲರ ಆಶೀರ್ವಾದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಘನವಾಗಿರುತ್ತದೆ.ಅವರ ಹಾರೈಕೆ ಖಂಡಿತಾ ಫಲಿಸುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಆರತಕ್ಷತೆಗೆಂದು ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಛತ್ರವೊಂದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ,ಬೆಳಗ್ಗಿಂದ ಸಾಯಂಕಾಲದ ವರೆಗೂ ವಧು ವರರೂ ಮತ್ತು ಆಹ್ವಾನಿತ ಮಿತ್ರರೂ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿ, ಸಂತೋಷಿಸಿ ,ಔತಣದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯಬಹುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಕಾದು ಕಾದು ಸುಸ್ತಾಗಿ, ಬಲವಂತದ ನಗೆ ಬೀರಿ ,ಒಂದು ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ ಮಾತಾಡಿ,ಭಾರಿ ವೀಡಿಯೋಗಳ ತುಣುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ? ಈಗಿನ ಮದುವೆಯ ವೆಚ್ಚವೇ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ವರೆಗೂ ಬರುತ್ತದೆ.ಇಂತಹಾ ಸುಲಭದ ಉಪಾಯದಿಂದ ನಾವೆಷ್ಟು ದುಡ್ದನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು ?ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಇತರ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ ?

ಸುಲಭವಾದ ಸಂಪ್ರದಾಯಕ್ಕಿಂತ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೇ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಡುತ್ತೀವಲ್ಲಾ....ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ ?

ಶ್ರಾದ್ಧ

ಮೊನ್ನೆ ನಮಗೆ ಬಹಳ ಬೇಕಾದವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶ್ರಾದ್ಧವಿತ್ತು. ನನಗೆ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ರಜೆಗಳೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ.exam,testಗಳಿಂದ ಅವರು ನನ್ನ ಬಹು ನೆಚ್ಚಿನ , ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಹೋಗಲು ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರು ಎಂದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊನ್ನೆ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟೆ. ಹನ್ನೆರಡು ಮುಕ್ಕಾಲಿಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟ ನಾವು ಅವರ ಮನೆ ತಲುಪಿದ್ದು ಎರಡು ಗಂಟೆಗೆ.ಹೋದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಹು ಆದರಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂದ ಮನೆಯವರು ಕಾಫಿ ಮುಂತಾದ ಉಪಚಾರಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದರು.ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಅಜ್ಜಿಯ ಫೋಟೋಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಡಿಸೆಂಬರ್ ಮೂವತ್ತೊಂದರ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯ ಪದಬಂಧದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ.೧೦ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಫಿಯೂ ಆಯಿತು,ಪದಬಂಧವೂ ಮುಗಿಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿ ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಸಂತೋಷದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ.

ಆಗ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು ನೋಡಿ ಅವರ ನಿಕಟವರ್ತಿಗಳ ಮತ್ತು ರಕ್ತಸಂಬಂಧಿಗಳ ಹಿಂಡು.ಬಂದದ್ದೇ, "ಏನು ಬಿಸಿಲು ! ಪಾನಕ ಬೇಕು !" ಎನ್ನೋದೆ ? ನಂತರ ಅವರ ಮಿಕ್ಕ ಬಾಂಧವರೊಡನೆ ಮಾತಾಡಲು ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಹೊಸದಾಗಿ ಖರೀದಿಸಿದ ಸೈಟು, ಮಗನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಕೆಲಸದ ಬಡ್ತಿ, ಅವರಿಗೆ ಇತರ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಸೀರೆ-ಒಡವೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ತಾವೇ ಭುವನದ ಅತ್ಯಂತ ಸುಖಿಗಳು ಅನ್ನುವ ಮಾತನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತಿದ್ದರು.ಅವರು ಬಂದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಮರೆತ ಅವರು, "ಊಟ ಯಾವಾಗ ?" ಎಂದಷ್ಟೇ ಕೇಳಿದರೇ ಹೊರತು, "ನಮಸ್ಕಾರ ಯಾವಾಗ ? " ಎಂದು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ! ಬಂದವರು ಫೋಟೋ ಗೆ ನಮಸ್ಕರಿವುದಿರಲಿ, ಆ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ !!
ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿ ಗೋಳಾಡುವುದು ಬೇಡ. ಸುಮ್ಮನಾದರೂ ಇರಬಾರದೇ ? ಪಿಂಡ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸಕೂಡದೆ ? ಅವರನ್ನು ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ,ಅವರು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟ ನಿಯಮಗಳನ್ನ ಮರೆತಿಲ್ಲ, ಅವರ ಸ್ಥಾನ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ತೋರಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ ? ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಿಗಳಾದ ಇವರಿಗೇ ಇದು ತೋಚದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಚಕಿತಳಾದೆ,ಬೇಜಾರು ಪಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.

ಒಂದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯಿತು. ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ, ಸತ್ತವರ ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು.

ಇದು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಅಷ್ಟೇ !! ಇದಕ್ಕಿಂತ ಘೋರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆಗ ಬರೆಯಲು ಸಮಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಸ್ಪೀಟು ಆಟ ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ್ದು, ಹತ್ತಿಯದ್ದೂ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಿಯಮ. ಕಪ್ಪು ಶೋಕದ ಸಂಕೇತವಲ್ಲವೇ? ಅದಕ್ಕೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ರಂಗಿನ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಗಳು, ಇತರರಿಗೆ ತೋರಿಸಲೆಂದೇ ಒಡವೆಗಳು ಹೇರಿಕೊಂಡರೆ, ಶುಭಕ್ಕೂ ಅಶುಭಕ್ಕೂ ಎನಾದರೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿರುತ್ತದೆಯೇ ? ಇನ್ನು ಜಾಗತೀಕರಣದ, ಅಂಧಾನುಕರಣೆಯ ಭೂತಾರಾಧನೆ ಮಾಡುವವರು ಜೀನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಾರೆ !ಗಂಡಸರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹೆಂಗಸರೂ ಸಹ !!!

ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಂದ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಶ್ರಾದ್ಧವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು, ಆಪ್ತರು, ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಮಾಡಿದ ಉಪಚಾರ, ಉಪಕಾರಗಳಿಗೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಗೌರವಾರ್ಪಣೆ, ಪ್ರತ್ಯುಪಕಾರವೇ ಶ್ರಾದ್ಧ. ಧರ್ಮದ ನಂಬುಗೆ ಇಲ್ಲದವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಇದ್ದಾಗ ಇದ್ದ "energy" ಹೋದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ರೂಪ, ಆಕಾರಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ ಹೊರತು ತನ್ನ ಗುಣವನ್ನಲ್ಲ. ನಾವು ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅದರ ಗುಣಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ.energy is always conserverd in this universe ಎಂಬುದು ಸರ್ವ ವಿದಿತ, ಸರ್ವಥಾ ಪ್ರಯೋಗ ಸಿದ್ಧ ನಿಯಮ. ನಾವು ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅಷ್ಟೆ.

ಧರ್ಮದ ಗಂಧವಿರದೇ,ಆಚರಣೆಯ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಇರುವವರು, " ನನಗೆ ಪಿಂಡವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಪ್ಪ !!!ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಗೆ ನೋಡುವುದು" ಎನ್ನುವವರು ಇದ್ದಾರೆ ! ಇದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರ ರೂಪನ್ನು, ಆಕಾರವನ್ನು, ಸ್ವಭಾವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ನಾನರಿಯೆ ! ಇದರಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವಕ್ಕಿಂತ ಜನರಲ್ಲಿ ಭಯವೇ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಿಸಿದಂತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ನಮ್ಮ ignorance ಹೊರತು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಧರ್ಮವಂತು ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಧರ್ಮವನ್ನು, ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಎನ್ನುವವರು ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಮೂರ್ಖರೇ.

ಶ್ರದ್ಧೆಯು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಆಪ್ತರಿಗೂ ಇರಬೇಕು. ಆಗಲೇ ಶ್ರಾಧ್ಧದ ಉದ್ದೇಶ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುವುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಪಾಪಕ್ಕೇ ಸಮನಾದದ್ದು ಎಂದು ನನ್ನ ಅಭಿಮತ.

ನಿಜವಾಗಲೂ....ನಾವೇಕೆ ಹೀಗೆ ?